• Gegroet, sterveling! Nieuw op het forum?
    Als je wilt deelnemen aan het forum heb je een forumaccount nodig. Registeer er snel een! Heb je al een forumaccount? Dan kun je hier inloggen.

Open spel Nachtbrakers

Pollepels én bakspatels te vervangen door miniatuurbraadpannen, waardoor deze partijen geheel hun macht verloren. Maar de plotselinge alleenheerschappij van de braadpannen stond ergens tegenover, namelijk
 
de vergelding van de Verenigde Naties. Die bestond uit economische sancties tegen het inmiddels zeer culinaire land wegens ondermijning van de democratie door de dictatoriale braadpanfabrikanten. Vervolgens
 
Werd de VN volledig 'in de pan gehakt', aangezien de braadpanfabrikanten wisten dat niemand hen meer iets kon maken. Braadpannen namen de wereld over.
Standbeelden van grote leiders werden met de grond gelijk gemaakt en nieuwe braadpanstandbeelden herrezen uit de overblijfselen.
Overal ter wereld vlogen braadpannendrones die de mensheid in de gaten hielden.

Voor de fabrikanten was dit de utopie, maar dit gold niet voor
 
De laatste bakspanenfabriek, ironisch genoeg. Daar kwam hij een enorme bakspaan tegen, een die zijn enorme pollepel evenaarde. Toen kwam hij erachter dat hij niet zomaar pollepelman was, maar
 
een heel bijzondere Pollepelman. Toen hij de uit de kluiten gewassen bakspaan aanraakte, veranderde deze namelijk in een smakelijk uitziende drilpudding. Deze opmerkelijke gave bracht hem op een idee:
 
Namelijk dat drilpudding géén braadpan nodig heeft om te maken, en daarom kon hij in het geheim een enorme drilpudding maken van alle overgebleven bakspanen in de fabriek. Toen herinnerde hij zich de elektrische lading van de pollepel in zijn hoofd, en zodoende
 
gebruikte hij deze om, geïnspireerd door Frankenstein, het gigantische nagerecht tot leven te wekken. De drilpudding had geen andere emoties dan de haat voor alles dat met braadpannen te maken heeft. Vanaf nu was het hij tegen de wereld en
 
De wereld bestond toevallig uit de firma Braadpan. Vol haat denderde de drilpudding door de straten, iedere braadpan in zicht vernietigend. Puddingkwabben vlogen alle kanten op terwijl de braadpannenmannen hun best deden om het front te verdedigen. Op het laatst was het nog maar één puddingkuipje tegen de laatste erfgenaam van de firma Braadpan, 2-jarige Timmetje. Tegen alle verwachtingen in
 
kreeg het puddingkwabje plots medelijden bij het zien van het kleine kereltje. Met een heel zacht, hoog stemmetje vroeg het daarom: "'Wil je vriendjes met mij worden?". Hierop antwoordde Timmetje:
 
Laatst bewerkt:
"TOETJE!" En toen at hij de pudding in 1x op. De vraag was nu, wie was het echte monster? De monsterlijke pudding of het onwetende peutertje?

Bijzondere pollepelman moest nu kiezen wat hij wilde doen met het kind, en uiteindelijk
 
besloot hij dat het jongetje toch wel het ergst mogelijke had gedaan. Als hij er ongestraft vanaf kwam, zou hij de firma Braadpan kunnen voortzetten en de alleenheerschappij langzaamaan weer opbouwen. Dewereld was nog niet gered, tenminste niet zolang dit kind nog in leven was en hoewel het zijn hart brak, verslond Pollepelman de laatste erfgenaam van het kwaad, doch nu wel heel zoet lachend, in een enkele hap. Na een flinke boer
 
Kwam het tot hem dat je alleen een monster kon verslaan als je zelf het monster wordt. Hij zag de destructie die zijn uitvinding had veroorzaakt aan het land en hij vroeg zich af of hij wel de goede keuze had gemaakt. De mensen die eens in welvaart leefden met braadpannen in hun huis, waren nu dakloos en hadden geen braadpan meer om op te staan.

Met een zwaar hart
 
begon hij aan de bouw van een nieuw asielzoekerscentrum voor de arme daklozen. Helaas waren alle bakstenen al verloren gegaan in de Keukengereikrijg van '17, wat hem dwong om van het gebouw niet de eerste steen, maar de eerste pollepel te leggen. Een paar maanden later
 
Had Superpollepelman niet alleen zijn asielzoekerscentrum opnieuw opgebouwd, maar was ook zijn waardigheid hersteld. Langzaam maar zeker kwam de wereld opnieuw tot leven en hoewel pollepels nu alles vervingen, heerste Superpollepelman enkel met liefde en zorg over zijn pollepelrijk. Het duurde ook niet lang voordat de eerste andere keukengerei werden gespot, maar gelukkig kwamen zij ook in vrede aan.

Nu, iedere oktober, staat Superpollepelman bij het graf van de originele asiekzoekerscentrumeigenaar en zijn vrouw. Hij wilde ze zoveel zeggen; Hoe dankbaar hij was voor de pollepelkrachten die zij achterlieten, hoe onverantwoordelijk ze waren om deze krachten bij hem achter te laten zonder enige uitleg...
Veel komt er nooit van, want voordat de eerste woorden zijn lippen konden verlaten, komen zijn kinderen al naar hem toegerend. Ze knuffelen hem en met een glimlach pakt hij ze op en draagt hij ze mee naar huis, waar zijn vrouw al lekker soep aan het koken is met, ja, een pollepel.